حوالی احمد

چرا باید «حوالی احمد» را بخوانیم؟

خواننده‌ی این کتاب همه چیز را می‌خواند و دست‌آخر خودش درباره درستی و نادرستی کارهای قهرمان تصمیم می‌گیرد. قضاوت در این کتاب با خواننده است. او همچنان می‌تواند برداشت‌های جانبی مفیدی هم داشته باشد. می تواند در خلال درک و دریافتی که از شخصیت واقعی شهید احمد کاظمی پیدا می‌کند، با هجده نفر از اطرافیان دور و نزدیک او هم آشنا شود. با آدم‌هایی که گاه ساعاتی و گاه ایامی و گاه عمری را با قهرمان کتاب بوده‌اند و حالا بعد از بیست سال، فرصت حلاجی و موشکافی رابطه‌شان را یافته اند. آدم‌هایی که هرکدام به‌طور جداگانه می‌توانند سوژه یک کتاب مفید دیگر باشند. آدم‌های امیدبخش و بی‌ادعا.

این کتاب کوله‌بار تجربه است. تجربه مردمانی که روزی حوالی احمد زیسته و از او آموخته‌اند و حالا حوالی ما زندگی می‌کنند.

گزیده ‎ای از کتاب حوالی احمد:

بلند شدم از پنجره محوطه پر از فضای سبز پادگان را نگاه کردم و آه کشیدم. دلم گرفته بود. از دست نادانی‌های داخلی و دشمنی‌های خارجی. حاج احمد که حرف می‌زد گره‌های ذهنی‌ام باز می‌شد. پرسیدم:‌ «حاجی! تکلیف این دشمنی‌های خارجی چیه؟ آخرش چی می‌شه؟ تا کی برامون شاخ و شونه می‌کشن؟ ما باید چی کار کنیم؟» حاج احمد هم بلند شد و آمد کنار من ایستاد. لبه پنجره‌اش دانه ریخته بود برای پرنده‌ها. چند تا کبوتر هم آمده بودند و بدون توجه به ما نوک می‌زدند. گفت: «جنگ حتمیه علی. ما قطعا یه روز با آمریکا و اسرائیل شاخ‌به‌شاخ می‌شیم. ولی تا اون موقع سه تا بازومون رو باید قوی کنیم. بسیج و موشکی و مهندسی.» 

سکوت کردم تا بیشتر توضیح بدهد. «بسیج یعنی مردم. مردم باید باهامون باشن. مردم رو نداشته باشیم انگار هیچی نداریم. موشک هم نداشته باشیم دستمون خالی می‌شه و سریع از پا درمی‌یاییم. استحکامات و پناهگاه‌های مجهز هم باید داشته باشیم که اگه یه روزی جنگ شد تلفات زیاد ندیم و مردم آسیب نبینند.» 

احساس کوچکی کردم از فکرهای مشوش خودم. از ترس های کوچکم و نگرانی‌های کم‌اهمیتم. حاج احمد کجاها را می‌دید و من به چه چیزهایی فکر می‌کردم.