آخیش بی آخیش

اگر دقت کرده باشید، کلاس اول ابتدایی همه بچه‌ها از دم می‌خواهند درس بخوانند تا بتوانند به آدم‌ها خدمت کنند. راستش بعضی از این بچه‌ها آنقدر زیاد درس می‌خوانند که حافظه‌شان را از دست می‌دهند و دیگر خدمت کردن یادشان می‌رود. و همه آرزویشان خلاصه می‌شود در داشتن خانه و ماشین...

اما مصطفی جایی را برای کمک به کشورش انتخاب کرده بود که بعضی‌ها می‌ترسند حتی از کنارش رد شوند. او فقط درس نمی‌خواند، بلکه کله‌اش کارخانه تولید علم بود. فکر نکنید بی‌کلاس بود، نه! او علاوه‌بر ماشین خوب، راننده شخصی هم داشت.

آخیش بی‌آخیش در مورد زندگی پسری کله‌شق و شجاع است و البته خوش‌تیپ.  پسری که حتی برای قدبلند شدن و کم‌نیاوردن از بقیه هم، تلاش و دعا می‌کند. اما هیچکدام از این‌ها باعث نمی‌شود هدف اصلی‌اش را فراموش کند.

این کتاب را به چه کسانی پیشنهاد می‌کنیم:

به آن دسته از مادرانی که نتیجه کُندر خوردن در زمان بارداریشان را می‌بینند و حالا مانده‌اند هوش سرریز شده بچه را چطور مدیریت کنند که آدم حسابی بشود.

به بچه‌هایی که دوست دارند هم درس بخوانند هم سیب‌زمینی نباشند.

به دانش آموزانی که فکر می‌کنند برای دانشمند شدن باید همه درس‌هایشان بیست باشد.

حتی به آنها که خیال می‌کنند فقط باید دانشمند بشوند و کلی مدرک دکترا و فوق‌لیسانس بگیرند تا بدرد بخور باشند.

گزیده‌ای از کتاب: 

زمین برای بعضی‌ها میخ دارد؛ یعنی نمی‌توانند روی آن بنشینند. دکترهای روان‌شناس به بعضی از این بعضی‌ها می‌گویند «بیش‌فعال». معنایش می‌شود کسی که بیشتر از اندازه فعالیت می‌کند و نمی‌تواند یک جا آرام بگیرد. حالا ممکن است این فعالیت‌ها خوب باشد یا از نوع دسته‌گل به آب دادن.

مصطفی یک چیزی توی همین مایه‌ها بود.