دوج

ارسال نظر

ماجرای مستند ربایش دیوید استوارت دوج
گاهی یک ربایش، فقط ربوده‌شدن یک انسان نیست؛ پشت ماجرا می‌تواند شبکه‌ای از ارتباطات، منافع سیاسی و امنیتی و حوادثی قرار داشته باشد که سرنوشت چندین نفر را تحت تأثیر قرار دهد. ماجرای دیوید استوارت دوج، رئیس پیشین دانشگاه آمریکایی بیروت، یکی از همین پرونده‌های پیچیده در تاریخ معاصر لبنان است.
کتاب «دوج» نوشته حمید داودآبادی، به ماجرای ربوده‌شدن دیوید دوج و حوادثی می‌پردازد که در پی این اتفاق در لبنان رخ داد. این اثر صرفاً روایت یک گروگان‌گیری نیست؛ نویسنده با استفاده از اسناد، منابع تاریخی و گفت‌وگوها تلاش کرده ابعاد مختلف این پرونده و فضای سیاسی و امنیتی لبنان در آن دوره را بازسازی کند. (
اهمیت این ماجرا زمانی بیشتر می‌شود که آن را در کنار پرونده گروگان‌های ایرانی در لبنان و تلاش‌ها برای آزادی آنان قرار دهیم. در این میان، نام احمد متوسلیان و دیگر گروگان‌های ایرانی نیز در روایت این ماجرا مطرح می‌شود و کتاب را به بخشی از تاریخ پرتنش لبنان و تحولات منطقه در دهه ۱۳۶۰ پیوند می‌دهد.
«دوج» برای مخاطبی که به دنبال روایت‌های مستند از حوادث سیاسی و امنیتی منطقه است، فرصتی فراهم می‌کند تا یک پرونده کمترشناخته‌شده را از زاویه اسناد و روایت‌های تاریخی دنبال کند؛ پرونده‌ای که در آن، دانشگاه، سیاست، گروگان‌گیری و تحولات لبنان به یکدیگر گره خورده‌اند.

چرا کتاب «دوج» را بخوانیم؟
• برای آشنایی با ماجرای ربوده‌شدن دیوید استوارت دوج؛
• برای شناخت بخشی از فضای سیاسی و امنیتی لبنان در دهه ۱۳۶۰؛
• برای دنبال‌کردن ارتباط این پرونده با ماجرای گروگان‌های ایرانی در لبنان؛
• برای آشنایی بیشتر با حوادث و اتفاقات پیرامون پرونده احمد متوسلیان؛
• برای مطالعه روایتی مستند که از اسناد و گفت‌وگوهای مرتبط با این پرونده بهره گرفته است؛
• و برای شناخت یکی از پرونده‌های پیچیده و کمترشناخته‌شده تاریخ معاصر منطقه.
این کتاب برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای علاقه‌مندان به تاریخ معاصر، تاریخ لبنان، تحولات سیاسی و امنیتی خاورمیانه، دفاع مقدس و ماجرای ربایش احمد متوسلیان مناسب است. همچنین مخاطبانی که به کتاب‌های مستند و پژوهشی درباره پرونده‌های سیاسی و امنیتی علاقه دارند، می‌توانند با این اثر همراه شوند.
گزیده ای از کتاب «دوج»:
در لبنان جنگ‌زده برای بسیاری از مردم، به‌خصوص مسلمانان که اسرائیل را صرفاً نمایندۀ ایالات‌متحده می‌دیدند، مقصر اصلی تهاجم، کشتار و درگیری‌های متعاقب آن، آمریکا بود. به‌ویژه پس‌از اینکه ناو جنگی نیوجرسی در ساحل بیروت پهلو گرفت و با گلوله‌های سنگین وحشتناک که به «فولکس پرنده» معروف بود، مناطق غیرنظامی شیعیان را بمباران کرد.