عروسی پشت خاکریز

ارسال نظر

خاطرات جانباز آزاده، محمد علی نوریان
بعضی خاطرات جنگ را باید از زبان کسی شنید که خودش وسط میدان بوده؛ کسی که ترس را لمس کرده، صدای انفجار را شنیده و در چند قدمی سنگر دشمن، برای زنده ماندن جنگیده است. «عروسی پشت خاکریز» از همین جنس روایت‌هاست؛ خاطراتی واقعی از روزهای جبهه، رفاقت، عملیات و اسارت که تلاش می‌کند جنگ را نه از فاصله‌ای دور، بلکه از میان تجربه‌های شخصی یک رزمنده روایت کند.
راوی خاطرات، محمدعلی نوریان، از رزمندگان و آزادگان دوران دفاع مقدس است. آنچه در این کتاب روایت می‌شود، فقط مجموعه‌ای از اتفاقات نظامی و عملیات‌ها نیست؛ در کنار لحظه‌های پراضطراب، ردپای رفاقت‌ها، شوخی‌ها و اتفاقات روزمره‌ای هم دیده می‌شود که زندگی رزمندگان را در آن سال‌ها شکل داده است. همین کنار هم قرار گرفتن تلخی و شیرینی، فضای خاطرات را انسانی‌تر و ملموس‌تر می‌کند.
رمضانعلی کاوسی در این کتاب سراغ خاطرات محمدعلی نوریان رفته و روایت او را با همان فضای صمیمی و زبان محلی بازتاب داده است. نتیجه، کتابی است که می‌تواند تصویری متفاوت از زندگی رزمندگان ارائه کند؛ تصویری که در آن، پشت خاکریز فقط صدای تیر و انفجار نیست، بلکه آدم‌هایی حضور دارند که با همه ترس‌ها، دلتنگی‌ها و سختی‌هایشان، روزهای جنگ را زندگی کرده‌اند.

چرا کتاب «عروسی پشت خاکریز» را بخوانیم؟
• اگر به خاطرات واقعی رزمندگان و آزادگان دفاع مقدس علاقه دارید، این کتاب شما را به دل تجربه‌های یک رزمنده می‌برد.
• روایت‌های کتاب، جنگ را از زاویه‌ای انسانی و نزدیک به زندگی روزمره نشان می‌دهند.
• فضای کتاب فقط به عملیات و درگیری محدود نیست و رفاقت‌ها، شوخی‌ها و لحظه‌های متفاوت زندگی رزمندگان را هم دربرمی‌گیرد.
• لحن صمیمی روایت‌ها باعث می‌شود خاطرات، فاصله خود را با مخاطب حفظ نکنند و اتفاقات را ملموس‌تر منتقل کنند.
• «عروسی پشت خاکریز» برای کسانی که به دنبال خاطرات متفاوت و کمتر کلیشه‌ای از دوران دفاع مقدس هستند، می‌تواند انتخابی خواندنی باشد.
این کتاب برای چه کسانی مناسب است؟
این کتاب برای علاقه‌مندان به خاطرات دفاع مقدس، ادبیات پایداری، روایت‌های رزمندگان و آزادگان و کسانی که دوست دارند جنگ را از زاویه تجربه‌های شخصی و واقعی آدم‌های حاضر در میدان بشناسند، مناسب است.
گزیده‌ای از متن کتاب «عروسی پشت خاکریز»:
«حدود سی متر، با ترس و دلهره جلو رفتیم. یک دفعه متوجه رحیمی و شریف شدم که سریع روی زمین نشستند. بلافاصله از پشت یکی از درخت¬های بلوط، گفت: «قِف ترس، تمام وجودم را فرا گرفت. وسط میدان مین دشمن، نه راه پس داشتیم نه راه پیش. تمام آنچه را برای شناسایی رشته بودیم، پنبه شد. همان لحظه یکی از بچه¬های ما روی مین رفت. نظامی دشمن فریاد زد: «ایرانی، ایرانی.» حسین محبی فرمانده گردان و محمود ترکزاده، جانشینش از لب یک پرتگاه جاکن شدند و پریدند پایین. من هم آمدم عکس¬العمل نشان دهم، یک مین زیر پای چپم منفجر شد. انگار به سمت بالا پرت شدم و روی زمین فرو افتادم. احساس کردم پایم کنده شد. همزمان بند اسلحه¬ام از سر شانه¬ام جدا شد. نفهمیدم کجا افتاد. کمتر از ده متر با سنگر کمین دشمن که دیواره¬اش از سنگ بود فاصله داشتم. نظامی دشمن از پشت تخته سنگ¬ها شروع به تیراندازی کرد. نارنجک هم پرت می¬کرد. دیگر فکر این را هم نکردم که وسط میدان مین هستم. چهار دست و پا خودم را به سمت عقب کشیدم و سینه¬کش تپۀ کوچکی تکیه دادم. تیرهای رسام دشمن مثل ستاره از بالای سرم رد می¬شد. یک منور فضا را روشن کرد. همزمان از فاصلۀ دورتری با دوشکا و آرپی¬جی آتش جانانه¬ای بر سرمان ریختند. کِتف راستم شروع به سوختن کرد. بوی خون به مشامم خورد.»