پسر پرومکس

ارسال نظر

روایت هایی از زندگی شهید محمدحسین حدادیان
گاهی برای شناختن یک شهید، لازم نیست از لحظه شهادتش شروع کنیم؛ کافی است چند قدم به زندگی روزمره‌اش نزدیک شویم. ببینیم چه می‌پوشیده، کجا می‌رفته، با دوستانش چطور رفتار می‌کرده، به چه چیزهایی علاقه داشته و در میان همین زندگی معمولی، چه انتخاب‌هایی داشته است. «پسر پرومکس» دقیقاً از همین زاویه سراغ شهید محمدحسین حدادیان رفته است؛ جوانی از نسل امروز که سبک زندگی‌اش در بسیاری از جزئیات، برای مخاطب امروزی آشنا و قابل لمس است.
محمدحسین حدادیان متولد سال ۱۳۷۴ بود؛ جوانی که از کودکی با مسجد و بسیج انس داشت و در سال‌های جوانی، در کنار تحصیل و زندگی روزمره، راهی جبهه مقاومت و سوریه شد و به عنوان مدافع حرم فعالیت کرد. اما پایان زندگی او در سوریه رقم نخورد؛ در جریان حوادث بهمن ۱۳۹۶ خیابان پاسداران تهران، برای دفاع از مردم و امنیت جامعه وارد میدان شد و به شهادت رسید.
در روایت‌های کتاب، حتی جزئیات ساده‌ای از زندگی او به چشم می‌آید؛ از خوش‌پوشی و علاقه‌اش به ظاهر مرتب تا حضور جدی و بی‌ادعایش در هیئت‌ها. او با وجود شرایط مالی مناسب، بخش زیادی از توان و وقتش را صرف خدمت می‌کرد؛ از چای‌ریختن و کارهای پخت‌وپز هیئت گرفته تا حضور در فعالیت‌های مختلف مذهبی. این جزئیات کوچک، تصویر کامل‌تری از شخصیتی می‌سازند که دینداری را از زندگی روزمره جدا نمی‌دید.

چرا کتاب «پسر پرومکس» را بخوانیم؟
• برای شناخت شهیدی که سبک زندگی‌اش به نسل جوان امروز نزدیک است؛
• برای دیدن وجهی متفاوت از زندگی شهید محمدحسین حدادیان، فراتر از روایت لحظه شهادت؛
• برای آشنایی با سبک زندگی، علایق، روابط و فعالیت‌های اجتماعی و مذهبی او؛
• برای فهم این نکته که ایمان و جوان‌بودن، دو مسیر جدا از هم نیستند؛
• برای خواندن روایتی کوتاه، صمیمی و پر از جزئیات از زندگی یک شهید مدافع حرم و امنیت؛
• و برای کسانی که دوست دارند شهدا را در متن زندگی واقعی‌شان بشناسند، نه فقط در قاب عکس و روایت‌های رسمی.
این کتاب برای چه کسانی مناسب است؟
این اثر برای نوجوانان و جوانان، علاقه‌مندان به زندگی شهدا، شهدای مدافع حرم و شهدای امنیت مناسب است؛ به‌خصوص برای مخاطبانی که با روایت‌های کلیشه‌ای از شهدا ارتباط کمتری می‌گیرند و ترجیح می‌دهند شخصیت شهید را از خلال جزئیات واقعی و روزمره زندگی‌اش بشناسند.
گزیده‌ای از متن کتاب «پسر پرومکس»:
«خوش‌پوش بود ولی فراری از عکس. ریشش را آنکارد می‌کرد. موها را ژل می‌مالید. شلوار جین می‌پوشید و با کفش کالج و بدون جوراب از خانه می‌زد بیرون.»